अबोल नाते…

नको अबोला नात्यात आता
की त्यास त्याची सवय व्हावी
अबोल भाषेतूनी एक आता
गोड शब्दाची माळं व्हावी

विसरून जावी ती रूसवी आठवण
भेटण्याची त्यास ओढ असावी
नको अंतर नात्यास आता
की त्यास आपूल्यांची आठवण व्हावी

पुन्हा भरुनी यावी नजरेची कडा
त्यात नात्यांची वीण घट्ट रहावी
ओघळत्या आश्रुसही पुन्हा आता
नव्याने साऱ्यांची ओळख पटावी

कुठे अंतरीची एक खंत बोलते
त्यास आपुल्यांची वाट दाखवून द्यावी
नको कोणती या मनी सल आता
जुनी जळमटे सारी निघुनी जावी

घट्ट मिठीत सारी विरून जाता
मुठीत ही नाती जपून ठेवावी
मनाच्या लहरीवर लिहून ठेवता
नाती आयुष्यभर सोबत राहावी

आठवणीच्या पडद्यावर आता
ही नाती सतत समोर दिसावी
तेव्हा अबोल भाषेतून एक आता
गोड शब्दांची माळ व्हावी…!!
✍ योगेश खजानदार

Advertisements

बलात्कार

सुरुवात होती या जगात माझी
चूक नी बरोबर काही माहीत नव्हते
माणुसकीच्या बुरख्यात येऊन
राक्षस मला दिसले नव्हते

स्त्रीचं शरीर म्हणजे भोगायची गोष्ट
तेवढच यांना माहित होते
माझ्या कवळ्या शरीराची लालसा
एवढच त्यांनी पाहिले होते

मी ओरडत होते ,रडत होते
कित्येक वेदनेने विव्हळत होते
पण त्या राक्षसी मनाला तेव्हा
वासने शिवाय काहीच दिसत नव्हते

अत्याचार झाला माझ्यावर
जिवंत मला मारले होते
कोण त्या मेलेला समाजातील लोक
जाती धर्मात मला वाटून घेत होते

कित्येक नात्याची आता लाज वाटते
वयाच आता त्यांना भान नव्हते
ज्या समाजात स्त्रीला मान नाही
तिथे जिवंत राहून काय करायचे होते

कित्येक वेळा वासनेने या जगात
माझ्यासारखे बळी घेतले होते
निर्भया , कोपर्डी या माझ्या बहिणींचे
कित्येक आक्रोश समाजास बोलत होते

कुठे मेणबत्ती लावली होती
कुठे दुःख वाटत होते
बदल झालाच पाहिजे असे
काही लोक म्हणत होते

किती दिवस आठवणीत राहील मी
मला काहीच माहीत नव्हते
कदाचित मला न्याय न मिळताच
असेच विसरून जायचे होते

मी गेले सोडून माझ्या आई बाबांना
एवढंच दुःख मला वाटतं होते
बलात्कार म्हणजे काय असतो
कळायचा आत वासनेची शिकार झाले होते

सुरुवात होती माझी या जगात
चूक की बरोबर काहीच माहीत नव्हते!!!

✍ योगेश खजानदार

मन

माझ्या मनाच्या तिथे एक
तुझी आठवण सखे गोड आहे
कधी अल्लड एक हसू तुझे
कधी उगाच रागावणे आहे

का पाहुनी न पाहणे तुझे ते
त्या नजरेत बोलणे आहे
सखे तुझ्या अबोल भाषेचे
कित्येक बोलके शब्द आहे

आजही तो हात तुझा हातात
तो स्पर्श जाणवतो आहे
कित्येक भेटीतील तुझे
मी क्षण वेचतो आहे

ओढ तुझ्या भेटीची मी
वहीच्या पानास सांगतो आहे
तुला भेटण्यास ते पानही
उगाच आतुर झाले आहे

मन हे खोडकर उगाच
तुझेच चित्र दाखवते आहे
आठवणीतल्या तुला पाहून
तुझ्याच प्रेमात पडते आहे

सखे तू सोबत नसण्याची
एकच तेवढी खंत आहे
तुझ्यासवे असलेल्या क्षणांची
आठवण ती गोड आहे …!!
✍योगेश खजानदार

मी भारतीय

प्रिय माझ्या नागरीका …

हो मित्रा , मी तुझा देश भारत बोलतो आहे. खूप काही बोलायचं आहे म्हणून हा प्रपंच. सध्या तू इतका व्यस्त असतोस की माझ्याकडे पाहायला कदाचित तुझ्याकडे वेळ नाही म्हणून पत्राद्वारे बोलण्याचा एक छोटा प्रयत्न, कित्येक दिवस झाले काही गोष्ट मनात आहेत आणि त्या तुला सांगायचा आहेत. तर मन लावून वाच ,
१५ ऑगस्ट १९४७ रोजी मला ब्रिटिश सत्तेतून मुक्त करून माझ्या क्रांतिवीरांनी मला एका नव्या मुक्त श्र्वासांची दिशा दिली. त्यावेळी ती उमेद खूप छान होती. मी भारतीय आहे या भारत देशाचा पुत्र आहे असे गर्वाने इथली जनता माझ्या या कुशीत गुण्या गोविंदाने राहू लागली. त्या नंतर २६ जानेवारी १९५० रोजी प्रजासत्ताक देश म्हणून माझी नवीन ओळख झाली. तुझ्या या भारत देशाची नवीन आयुष्याला सुरुवात झाली. पण हे स्वातंत्र्य एवढ सोपं नव्हतं मिळवणं. त्यासाठी कित्येक आंदोलने , कित्येक क्रांतिवीरांनी आपल्या प्राणाची आहुती दिली. महात्मा गांधी, डॉक्टर बाबासाहेब आंबेडकर , स्वातंत्र्यवीर सावरकर , भगत सिंग, राजगुरू , सुखदेव, सुभाष चंद्र बोस अश्या कित्येक भारतीय महापुरुषांनी मोलाची वाट दाखवली. पण आता तू म्हणशील की हे सगळं मी का सांगत आहे तुला. पण तुझ्या मनावरची धूळ थोडी पुसली गेली असेन याने.
आज मी स्वातंत्र्या नंतरच्या कित्येक काळात खूप गोष्टी पाहिल्या आणि पुन्हा तुला बोलायचं ठरवलं. आज मी कित्येक भागात विभागलो गेलो आहे ,कोणी इथे गुजराती आहे ,कोणी मराठी , कोणी पंजाबी तर कोणी तामिळ. ज्याला त्याला आपल्या गोष्टींचा आभिमान. कोणी ब्राह्मण आहे , कोणी मराठा , कोणी दलित आहे तर कोणी राजपूत ,कोणी पटेल आहेत तर कोणी जाट. अरे माझा भारतीय कोठे दिसेल का रे ?? मला शोधायचं आहे त्याला माझ्यातच मी हरवून गेलो आहे त्याला. दंगली भडकतात कोणी जातीवरून दंगल करत , कोणाच्या भावना दुखावल्या जातात तर कोणाला आजही स्वातंत्र्य हवं आहे!! पण लक्षात ठेव प्रत्येक वेळी जळतो तो देशच. अरे!! कुठे गेली देशभक्ती ??की स्वातंत्र्याच्या कित्येक वर्षानंतर त्याची काहीच किंमत राहिली नाही. मला आजही पुन्हा सांगावस वाटत कित्येक उपोषण केली तेव्हा भारत स्वतंत्र झाला , कित्येक चळवळी केल्या तेव्हा भारत स्वतंत्र झाला , कित्येक सशत्र उठाव झाले तेव्हा हा भारत स्वतंत्र झाला. आणि हा स्वातंत्र्याचा अट्टाहास का ?? की आज कित्येक वर्षानंतर माझा भारतीय नागरिक मला विसरून लढेन फक्त स्वतः साठी!! की विचार करेन आपल्या प्रांताचा , आपल्या जातीचा ?? आपल्या धर्माचा ?? नाहीना !! मग कोणती ही विचारांची प्रेरणा की तुम्ही आज मला प्रत्येक क्षणाला अंतरीतून फक्त जाळतच राहाल. मला अभिमान ही काही गोष्टींचा आहे ,त्या लोकांचा आहे, ते भारतीय आहेत याचा गर्व आहे, असे लोक म्हणजे , दिन दुबळ्याची मदत करणारे , मला अभिमान आहे त्याचा ज्यानी भारताला अवकाश संशोधनाच्या क्षेत्रात यशस्वी केलं. मला अभिमान आहे अशा लोकांचाही ज्यांनी माझ्या रक्षणासाठी आपल्या जीवाची पर्वा केली नाही. मला अभिमान आहे या देशातील इमानदार सेवकांचा अशाच लोकांसाठी मी आजही पुन्हा पुन्हा नव्या चेतनेने उभा राहतो.
स्वातंत्र्य मिळाल्या नंतर मला नव्या वाटा मुक्त दिसू लागल्या. खरतर त्या दाखवल्या कित्येक महान पुरुषांनी , मी आजही माझ्या मनात त्यासाठी अहोरात्र मेहनत घेतो. मग आज माझा भारतीय का भरकटतो आहे , ज्या स्वातंत्र्य सैनिकांनी कधी कोणती जात पाहिली नाही त्यांना तुम्ही धर्मात आणि जातीय का वाटून टाकलं ?? त्यांचं कर्तुत्व यापेक्षा खूप मोठं आहे !! या देशाला चंद्रशेखर आजाद ही तितकेच प्रिय आहे जितके अश्फाक उला खान !! माझ्या कुशीत कित्येक धर्माची जातीची लोक गुण्या गोविंदाने राहतात , त्यांचा मला अभिमान आहे! पण विचारांची दिशा भरकटलेल्या काही लोकांनी मला फक्त जाती धर्मात वाटलं. पण मी अभेद्य आहे !! आज मी कित्येक स्वप्न बाळगून आहे , भारत मोठी सत्ता होण्याच्या वाटेवर! आणि माझे कित्येक भारतीय यासाठी आजही झटत आहेत, त्याचा मला अभिमान आहे.
माझ्या पायाशी अखंड समुद्र जलाभिषेक करत आहे आणि मस्तकी आकाश मुकुट होऊन राहिले आहे. या भूमीला महान पुरुषांचे आदर्श लाभले आहेत पण कदाचित आज आदर्श , विचार यांची भाषा बदलून गेलेली वाटते , कित्येक चोर , गावगुंड , आरोपी सहज मंत्री होतायत , कोणी आमदार खासदार होतायत मग येणाऱ्या भावी पिढीने आदर्श घ्यायचा तो यांचाच का ?? हो भारतीयांचा हा विचार करण्या सारखा विषय आहे !! थोर पुरुष आता पुतळ्या पुरते उरले आहेत आणि त्यांच्या नावे असलेली ग्रंथालये धुळीत जाऊन पडली आहेत !! माझ्या मनातली ही खूप दुःखाची गोष्ट आहे!! आमची मुलं शिकतात पण फक्त स्वतःच पोट भरण्याचा एक मार्ग म्हणून! मग कसली आली भारतीय असल्याची शान आणि कसले काय ?? सगळेच नुसते दिखावे !! ज्या इंग्रजांनी माझ्या भगत सिंगला मारल , जालियनवाला बाग घडवून आणली !! कित्येक वर्ष माझ्या सोन्याच्या देशाला लुटलं त्यांची भाषा आता मोठ्या अभिमानाने बोलताना दिसतात !! हे माझे आणखी एक दुःख !! कोणत्याही देशाचा अभिमान हा त्याच्या भाषेच्या कडवट पनातून येतो. आणि आता आम्ही तिथेच कमी पडू लागलो आहोत. भाषा , वेष , या गोष्टी आपल्याही तितक्याच सुंदर आहेत हे आता सांगावं लागत !!
सुरुवात इथूनच आहे !! तुम्हाला लढायच असेन तर आपल्या देश विघातक शक्तीशी लढा !! तुम्हाला स्पर्धा करायची असेन तर देश जागतिक पातळीवर उच्च स्थानी कसा जाईन याची करा !! हेच माझ्या भारतीयां तुला भारतीय असल्याचा अभिमान असू दे !! आपल्याच थोर लोकांचे कित्येक विचार तू घे!! मग बघ तूही आनंदाने गाणे म्हणशील !!

“जहा डाल डाल पर सोने की चिडिया करती है बसेरा !! वो भारत देश है मेरा !!”

तुझाच अभिमान , गर्व

भारत देश …

शब्दाचिया नावे …

“शब्दांचिया नावे उगाच दोष जातो
कवितेत एक भाव तूच आहेस
तुझेच आहे दिसणे यात
नी तुझेच आहेत भास यास
उगाच खाती भाव ती ओळ शब्दाची
त्यात सौदर्य ही तूच आहेस

एक लय येते बोलते ओठातून
सुरास शोधता फिरते नजरेतून
भेटता सुरू त्या कवीतेस
ते सुरू ही किती सुंदर आहेत
त्यातील एक गोडवा सखे तूच आहेस

ऐकावी पुन्हा पुन्हा वाचावी का पुन्हा
त्यात तुझ्याच असण्याची जाणीव आहे
वहीच्या पानास ही मोह वाचण्याचा
त्यास ही आस तुलाच पाहण्याची आहे
सखे त्या मनातील एक ओढ तूच आहेस

कधी राग आहे कधी प्रेम आहे
कधी भेटण्याची इच्छा आहे
कधी एकटा मी तर कधी तू सोबती आहे
कवितेतील तुला सांगू किती मी
कवितेचे कित्येक रंग फक्त तूच आहेस

शब्दांचिया नावे उगाच दोष जातो
कवितेत एक भाव तूच आहेस..!!”

✍योगेश खजानदार

स्वप्नांच्या पलीकडे …!!

स्वप्नांच्या ही पलिकडे
एक घर आहे तुझे
त्या घरात मला एकदा यायचं आहे

तुझ्या आठवणीच्या पडद्यावर
मनसोक्त एकदा फिरताना
झुळूक होऊन मला एकदा जायचं आहे

हरवून जाईल कधी ती सांज
ओल्या मनातील भावनेत
त्या भावनेतील ओल मला व्हायचं आहे

कधी एकांती, कधी तुझ्या सोबत
कधी अबोल, तर कधी खूप बोलत
तुझ्या गप्पांमध्ये मला हरवून जायचं आहे

ही दुनिया थोडी अतरंगी
तुझ्या आवडत्या रंगाने भरली
त्या रंगातील एक रंग मला बनायचं आहे

कधी दूर असेन ,कधी जवळ तुझ्या
साथ माझी असेल, कधी विरह असेन जरा
त्या विरहातील ओढ मला व्हायचं आहे

साथ तुझी द्यायला, सोबत माझी व्हायला
तुला आपलेसे करायला , मला तुझ्यात हरवून जायला
त्या घरात मला एकदा यायचं आहे..!!!
✍ योगेश खजानदार

नव्या वाटा…!!

नव्या वाटांच्या शोधात
पाखरांनी घेतली भरारी
उठ तूही आता
सोडून दे कालची काळजी

मुक्त फिरायला हे आकाश
बोलावते आहे तुजला आता
कोणता विचार मनात घेऊन
थांबला आहेस तू या क्षणी

सूर्याची ती किरणे
खुणावत आहेत तुला नव्यानी
उठ सज्ज हो आता
पसुरून ज्यांना दाही दिशी

त्या वाऱ्यासही पुन्हा आता
नव्या स्वप्नांची आस लागली
तुझ्या डोळ्यात एक वाट
नव्याने यावी त्यास दिसूनी

कोणती ही नवी आशा
सर्वत्र गेली पसरुनी
तुझ्या मनात आज नसावा
कोणताही कालचा राग मनी

ही नवी आशा ही नवी दिशा
बोलते आहे तुजला नव्याने
उठ तू आता पुन्हा
आणि सोडून दे कालची काळजी!!
✍योगेश खजानदार